👈 دانلود اپ اندروید 👉

تحقیق آداب و معاشرت اجتماعی

ارتباط با ما

فرمت: na

... دانلود ...

خوشرویی و خوشخویی

شاید گیراتر از «حسن خلق »، واژه ای نباشد که ترسیم کننده روحی زلال و طبعی بلند و رفتاری جاذبه دار باشد. چیزی که عنوان برجسته رفتار یک مسلمان است و معیار کمال ایمان یک مؤمن، آنگونه که رسول خدا (ص) نیز، به این فضیلت متعالی آراسته بود.

بخشی از اخلاق نیکو، در «خوشرویی » متجلی است، بخشی در «خوشخویی » و بخشی هم در «خوشگویی ». و چه خوش است که به این سه «خوش » مبارک و مقدس، بپردازیم و از آنها کلیدی برای گشودن قلعه دلها و عاملی برای تحکیم رابطه ها بسازیم.

خوشرویی

در مواجهه دو نفر با یکدیگر، پیش از هر سخن و عمل، دوصورت با هم روبه رو می شود. مواجهه دو انسان با هم و کیفیت این رویارویی چهره ها، نقش عمده در نحوه گفتار و رفتار دارد و رمزگشایش قفل دلهاست.

«خوشرویی »، هم در نگاه مطرح است، هم در لبخند.

هم در گفتار آشکار می شود، هم در رفتار.

چه بسا رابطه ها و دوستیهایی که با «ترشرویی » و «اخم کردن » و «عبوس شدن » به هم خورده است. از سوی دیگر مبدا بسیاری از آشناییهاهم یک «تبسم » بوده است.

وقتی با چهره شکفته و باز با کسی روبه رو می شوید، در واقع کلیدمحبت و دوستی را به دست او داده اید. برعکس، چهره اخمو وابروهای گره خورده و صورت درهم و بسته، دریچه ارتباط وصمیمیت را می بندد.

اگر این خوشرویی و خنده رویی با نیت پاک و الهی انجام گیرد، علاوه بر تاثیر محبت آفرین، «حسنه » و «عبادت » به حساب می آید.

از امام باقر (ع) سخن بیاوریم که فرمود:

«تبسم الرجل فی وجه اخیه حسنه » ; (1).

لبخند انسان به چهره برادر دینی اش «حسنه » است!

تبسم، مبدا بسیاری از آشناییها و زداینده بسیاری از غمها وکدورتهاست. شگفت از کسانی است که از این کار بی زحمت و رنج وخرج، که برکات فراوان دارد، طفره می روند و به سختی حاضرند «گلخنده » مسرت را بر لبان خود و چهره دیگران بیافرینند.

لینک کمکی